Niedawno naszła mnie taka rozkmina, że praca ponad swoje możliwości, może paradoksalnie obniżać produktywność i długoterminowo prowadzi do gorszych efektów.
Paradoks nadgodzin
Pracując lub ucząc się kolejną godzinę po godzinach, zazwyczaj byłem przekonany, że to przynosi korzyści. Logiczne, więcej godzin = więcej zrobionej pracy. Okazuje się, że zazwyczaj jest odwrotnie.
Po analizie kilu dni, w których pracowałem po godzinach, zauważyłem, że:
- Po kilku godzinach nadgodzin, moja produktywność spada. Popełniam więcej błędów, kopiuję kod bez zrozumienia, nie myślę o edge cases i nie piszę dokładnych testów.
- Zamiast pełnego skupienia robiłem sobie duże przerwy, bo byłem zmęczony. Często te przerwy były dłuższe niż czas pracy, który poświęcałem.
- Po zakończeniu pracy nie chciało mi się nic robić, nawet odpoczywać.
Przez następne dni czułem się bardziej zmęczony, wypalony i mniej zmotywowany, bo myślałem, że znowu muszę nadrobić sporo rzeczy.
Myślę, że gdybym postawił twardą granicę, np. 4h nauki dziennie, to byłbym o 50% bardziej produktywny, ponieważ miałbym więcej energii i mniej zabrudzony umysł.
Ograniczona pojemność kognitywna
Ludzie mają ograniczoną pojemność kognitywną, to znaczy, że możemy przetwarzać określoną ilość informacji w danym czasie.
Po kilku godzinach pracy, muszę przeczytać ten sam task kilka razy, ponieważ ciężko mi jest wtedy zrozumieć, co mam zrobić. Tworzy się pewien chaos informacyjny, bo niby mam zarys idei taska, ale nie potrafię go zrozumieć.
Pracując rano, 30 minut po przebudzeniu zazwyczaj wiem, co mam zrobić za pierwszym razem.
Ważne też jest pojęcie długu kognitywnego, czyli pracując ponad swoje możliwości, następnego dnia musimy go spłacić. Na przykład do 3:00 w nocy pisaliśmy testy jednostkowe, ale są napisane bardzo kiepsko i rano nie dość, że musimy je przejrzeć, to jeszcze poprawić, bo są bezużyteczne. Gdybyśmy nie pracowali po godzinach, prawdopodobnie napisaliśmy byśmy je lepiej, a następnego dnia mielibyśmy mniej pracy.
Zasada Pareto
Zasada Pareto mówi, że 80% efektów pochodzi z 20% przyczyn. W kontekście pracy lub nauki, oznacza to, że większość rezultatów pochodzi z samego zaczęcia i pierwszych godzin pracy. Po tym czasie, dodatkowe godziny przynoszą coraz mniejsze korzyści, a w końcu mogą nawet szkodzić.
Najważniejsze jest po prostu zaczęcie czegoś, a nie czekanie na idealny moment. Często największe postępy robi się na początku.
Na przykład, jeśli uczysz się języka JavaScript, warto na początku skupić się na najważniejszych konceptach, które przynoszą największe efekty w krótkim czasie. Po kilku miesiącach, kiedy mamy już solidne podstawy, możemy przejść do bardziej zaawansowanych tematów, które stanowią mniejszą część nauki, ale zajmują proporcjonalnie więcej czasu.
Zastanów się i zidentyfikuj tę zasadę w swoim życiu. Co jest tym 20% działań, które przynoszą 80% efektów? Skup się na nich, a resztę zostaw na później.
To narzędzie do myślenia, a nie sztywna reguła, którą można stosować wszędzie. Czasami może być 90/10, a czasami 60/40. Ważne jest, aby zrozumieć, że nie wszystko jest równe i warto skupić się na tym, co naprawdę przynosi rezultaty.
Z czego może wynikać ta zasada? Myślę, że ludzie tacy po prostu są, przykuwają uwagę do najważniejszych rzeczy.
Impostor syndrome
W pracy często czujemy presję, że sie obijamy, że inni wiedzą i potrafią więcej. To prowadzi do tego, że próbujemy nadrobić tę “stratę” i pracujemy więcej, ale to tylko pogarsza sytuację, bo jesteśmy zmęczeni i mniej produktywni.
Warto sobie uświadomić, że ten syndrom jest powszechny i większość ludzi go doświadcza.
Jak go zmniejszyć?
- Dokumentuj swoje postępy.
- Odpoczywaj.
- Ustaw realne cele.
Realny rytm pracy programisty
Każdy ma inny rytm pracy, ale zazwyczaj jest to kilka godzin pełnej produktywności, a potem spada. Warto znaleźć swój własny rytm i dostosować do niego swoje zadania.
Np. rano można robić najbardziej wymagające zadania, a po południu te mniej wymagające.
Wniosek
Nie więcej pracy, ale mądrzejsza praca daje lepsze efekty. Poznaj własny rytm, wykorzystaj kluczowe 20% działań i pozwól sobie na przerwy.